Ze groeide op tussen de kruidentuin van haar ouders en de bossen van Bakkeveen. Nu zit Daphne Wesdorp (28) al vier jaar in Kramatorsk, een stad in de Oekraïense Donbas. Daar schrijft ze sinds het uitbreken van de oorlog verhalen over het grensgebied en over de mensen die dit gebied bijzonder maken.

Daphne studeerde aan de kunstacademie in Groningen, maar verhuisde al gauw naar Utrecht om haar studie te verwisselen voor antropologie. Ze was geïnteresseerd in mensen, in context en in de vraag waarom de dingen zijn zoals ze zijn. “Vanuit antropologisch aspect vind ik conflicten heel interessant”, vertelt ze vanuit haar woning in Kramatorsk.

Van antropologie naar oorlogscorrespondent

“Ik keek voortdurend naar de rode reisadviezen van plekken waar iets speelde en dan dacht ik: ‘Wat gebeurt daar toch? En waarom?’ Dat soort vragen liet me maar niet los.” En dus was journalistiek op een van die plekken een logische volgende stap.

Het Midden-Oosten trok eerst haar aandacht. Plaatsen zoals Koerdistan, maar ook Myanmar. Ze schreef haar eerste verhalen, leerde hoe je contacten moet leggen in gebieden waar vertrouwen schaars is en bureaucratie allesbepalend is. In 2022 brak de oorlog tussen Rusland en Oekraïne uit en reed Daphne voor het eerst de Oekraïense grens over. “Ik zou hier eigenlijk maar twee weken blijven”, zegt ze lachend. “Nu zijn we vier jaar verder.”

Wat vanzelfsprekend is voor de jonge journaliste, is bewonderenswaardig voor de meeste mensen. Vier jaar lang in een oorlogsgebied wonen en werken. “Je rolt van het ene verhaal in het andere”, zegt ze nuchter. “Er is zo veel om over te schrijven. Op een gegeven moment ben je ergens en voel je je op je plek. Zo was het hier voor mij.”

Wil je dit artikel verder lezen?

Koop dan de nieuwste editie van FAMKE of neem een abonnement en mis geen enkel verhaal.

Abonneer