Sanne (38) is samen met Hein en moeder van Veerle, Linde en Jelte. Afgelopen juni overleed Jelte op 5,5-jarige leeftijd aan de metabole ziekte MLD. Sanne schrijft over hoe je na zo’n groot verlies langzaam weer richting probeert te vinden, zonder het verdriet achter te hoeven laten.
Jelte is nu echt weg. Ik zie hem nooit meer. Een koude rilling trekt door mijn lijf als ik na de uitvaart naar huis loop. Waarom is de dood zo definitief en mocht hij maar 5,5 jaar worden? Ik ben boos en verdrietig, maar voel me tegelijk zo trots op mijn zoon.
Ik heb nog nooit zoveel liefde in één ruimte gevoeld als tijdens de ceremonie. Ik doe de deur open en loop de woonkamer in. Automatisch trekt mijn blik naar de hoek waar Jelte altijd in zijn bedje lag. Natuurlijk ligt hij daar niet meer, maar mijn lijf kan dat nog niet bevatten.
In de hoek waar zijn bed stond, staat nu een plant. Een fucking plant. Waarom leeft die plant nog wel en is Jelte dood?
Waar ik me de afgelopen dagen vol adrenaline staande hield, overvalt mij nu een intense vermoeidheid. Het enige dat ik nog wil, is liggen. Midden op de middag ga ik naar bed. Het liefst zou ik voor altijd de dekens over me heen trekken en er nooit meer uit komen.
Maar dat “nooit meer uit mijn bed komen” duurt maar even, want de dag na de uitvaart wordt onze dochter Linde 8 jaar. Hoe graag ik ook wil blijven liggen, haar leven moet natuurlijk ook gevierd worden.
Gelukkig heeft Hein de slingers opgehangen. Ik sleep mezelf uit bed. Vol verdriet kom ik beneden en zie daar een stralend meisje staan. We zingen “Lang zal ze leven, lang zal ze leven, hieperdepiep hoera!”
Tijdens het zingen betrap ik mezelf erop dat ik om haar lach. Even voel ik me schuldig naar Jelte. Maar meteen denk ik: dit was Jeltes favoriete lied. Als iemand het leven kon vieren, dan was hij het.
Omdat hij niet oud zou worden, vierden we vanaf de diagnose zijn vermaanddag: elke maand was hij een maandje ouder en zongen we dit nummer.
Wil je dit artikel verder lezen?
Koop dan de nieuwste editie van FAMKE of neem een abonnement en mis geen enkel verhaal.
