Diep in Friesland, waar de waddenwind over het land waait, woont Esther van der Werf, coach, spreker en gids voor jouw levenspad. Met haar Friese roots past ze perfect in het blad. ‘Al bin ik net sa goed yn Frysk hear’, zegt ze. Volgens Esther schuilt er achter elke krachtige vrouw ook een lyts famke: ‘Elke vrouw verdient het om zichzelf te tonen zoals ze is, ook met alles wat ze bij haar draagt.’
Een succesvolle duizendpoot, zorgzaam zijn gaat soms gepaard met het gevoel jezelf kwijt te raken. Voor Esther persoonlijk is dit een herkenbaar thema. Ze is al twintig jaar succesvol ondernemer en werkt als spreker, inspirator en coach.
Mede door haar verleden heeft ze al talloze mensen kunnen begeleiden. Haar verleden is haar drijfveer én haar kracht.
Alleen groot worden
Esthers overtuiging dat ieder mens een innerlijke kracht bezit, komt niet alleen voort uit haar werk. Als lyts famke heeft ze die kracht zelf moeten leren vinden, al was dat niet altijd gemakkelijk voor haar.
Ze groeide op met gevoelens van verdriet, angst, stress en een sterk gevoel van alleen staan, toen de 14-jarige Esther uit huis werd geplaatst: “Ik heb mijn ouders ontzettend gemist. Als jong meisje had ik geen vanzelfsprekend vangnet. Ik moest voor mijn gevoel heel veel alleen dragen en ben daardoor ook een stukje alleen groot geworden.”
De behoefte aan geborgenheid en ergens bij horen was groot. “Het werkte pas later op mij in dat ík alleen verantwoordelijk was voor mijn eigen geluk”, vertelt de Friezin.
In die periode wist ze haar eigen pad te bewandelen. Het gedachtegoed “ik ben niet goed genoeg” maakte plaats voor enorme veerkracht: “Als je jong bent en je hebt niet het gevoel dat er iemand is die je opvangt, ga je op een gegeven moment zoeken naar waar je het dan wél vandaan kunt halen. Ik heb heel veel kracht en liefde uit mezelf moeten leren halen.”
Het pad van de nog maar jonge Esther ging niet altijd zonder horten of stoten. “Ik heb als jong meisje heel veel verdriet gehad. Ook angst en stressklachten hebben lange tijd een rol gespeeld. Ik wist niet altijd hoe ik daarmee om moest gaan. Er was niet iemand die me kon vertellen: dit gaat voorbij, je bent veilig, ik ben er voor je”, blikt ze terug.
Toch waren er onderweg mensen die haar op belangrijke momenten iets konden geven wat ze nodig had. “Ik besef gaandeweg in mijn leven dat er altijd personen op mijn pad komen. Ze nemen je een tijdje mee aan de hand. Hoe donker het ook is, er komt altijd licht voorbij. Vaak zijn dat mensen die zelf iets door willen geven, door wat ze hebben meegemaakt”, reflecteert ze.
“Die gaven mij een soort geborgenheid. Dat heeft mij geleerd hoe belangrijk het is om er voor een ander te kunnen zijn.”
Wil je dit artikel verder lezen?
Koop dan de nieuwste editie van FAMKE of neem een abonnement en mis geen enkel verhaal.
