Deze maand valt bij duizenden vrouwen in Nederland een brief op de deurmat die misschien wel belangrijker is dan alles wat er die week in hun agenda staat.

Een envelop.

Geen reclame.

Geen rekening.

Een uitnodiging.

Een klein onderzoek dat kan voorkomen dat je ernstig ziek wordt.

En toch gebeurt er iets merkwaardigs met die brief.

Hij blijft liggen.

Niet omdat vrouwen niet begrijpen hoe belangrijk het is. Maar omdat het leven er altijd nét tussendoor glipt.

De wekker die te laat gaat. De trein die al bijna vertrekt. Een kind dat om half negen op school moet zijn met een broodtrommel die nog leeg is.

Je denkt: ik regel het vanavond wel.

Maar ’s avonds is er eten. Een appje. Nog wat werk.

En zo schuift die envelop langzaam naar de onderkant van de stapel.

Niet uit onverschilligheid. Maar uit gewoon… leven.

Toch laat onderzoek zien dat meer dan de helft van de vrouwen tussen de dertig en veertig het onderzoek uiteindelijk niet doet.

Meer dan de helft.

Dat vind ik moeilijk te begrijpen. Niet omdat ik denk dat vrouwen nalatig zijn. Maar omdat ik weet hoe dun de lijn soms is tussen ‘het komt wel’ en ‘had ik dit maar eerder gedaan.’

Toen ik vierentwintig was kreeg ik zelf te maken met baarmoederhalskanker.

Vierentwintig.

Een leeftijd waarop je denkt dat je lichaam vooral bezig is met leven. Niet met vechten.

Mijn lichaam was ziek.

En wat er dan gebeurt is vreemd.

Niet omdat de wereld stilvalt. Maar omdat je ineens ziet hoe klein sommige dingen eigenlijk zijn.

Werk dat gisteren nog belangrijk leek. Een volle agenda. Plannen die vandaag moesten gebeuren.

Alles verschuift.

Gezondheid blijkt geen vanzelfsprekend bezit. Het is iets kwetsbaars. Iets dat stil met je meereist zolang het goed gaat.

Tot je merkt hoe kostbaar het eigenlijk is.

Misschien raakt het me daarom zo.

Dat we als vrouwen wél drie keer per week naar de sportschool gaan om gezond te blijven… maar een onderzoek dat letterlijk kan voorkomen dat je ziek wordt soms laten liggen.

Omdat het even niet uitkomt. Omdat we denken dat er later nog tijd is.

Maar gezondheid wacht niet tot je agenda leeg is.

Dus als die brief deze maand op je mat valt, hoop ik dat je hem niet onder de stapel schuift.

Dat je hem opent. Dat je die afspraak maakt.

Tien minuten.

Niet uit angst. Maar uit liefde voor jezelf.

Omdat je lichaam al die jaren zo stil met je meeloopt.

Misschien is het tijd dat we af en toe even stoppen met rennen. En gewoon zeggen:

ik zorg ook voor jou.

Liefs,

Syl