Beitske Visser (30) uit Sneek is de snelste vrouwelijke autocoureur van Nederland. Maar wie haar ontmoet, ziet niet meteen die killer. Ze is bescheiden, rustig, bijna zacht in haar manier van praten. Pas als het over racen gaat, verandert er iets in haar blik. De vastberadenheid komt naar voren als ze het heeft over ambities, gevechten, perfectie en winnen. Die twee werelden bestaan naast elkaar. En precies dat maakt haar zo bijzonder.
OPGEGROEID TUSSEN DE AUTO’S
Beitske groeide samen met haar jongere zusje letterlijk op tussen de auto’s in het autobedrijf van haar ouders. “Ik reed op trapautootjes door de showroom.” Op haar derde stond ze al op de kartbaan in Lelystad. Daar zag ze een babykart staan. Na twee jaar zeuren kreeg ze op haar vijfde verjaardag dan eindelijk die kart. “Ik heb toen direct de visite naar huis gestuurd”, lacht ze. “Ik wilde naar de kartbaan.” Al snel werd haar voorliefde voor racen serieuzer. Op haar achtste reed ze al wedstrijden in België en Duitsland. Vanaf haar twaalfde reisde ze heel Europa door. “Als je de top wilt bereiken, moet je wel”, zegt ze nuchter. “Italië is het mekka van het karten. We waren daar bijna elke week.” Dat ze serieus goed was besefte ze op haar dertiende. “Toen begon ik internationale wedstrijden te winnen.”
Ze had een kans, en dus wilde ze die pakken. Op haar vijftiende stopte ze met school en verhuisde ze naar Italië. Twintig wedstrijden per jaar, intensieve trainingen. School was niet meer te combineren. Twijfels over of dat de juiste beslissing was hadden zij en haar ouders nooit. “Een back-up plan had ik niet. Ik wilde racen.” Gelukkig werd ze thuis altijd aangemoedigd haar droom te volgen. Ook nu nog komt haar moeder elk jaar wel naar een paar wedstrijden kijken, waar die dan ook zijn.
HET MEISJE DAT SNELLER WILDE DAN DE REST
Beitske draait nu mee in de absolute wereldtop, een back-up plan was dus gelukkig nooit nodig. Het circuit is haar thuis. De gevechten met anderen, keer op keer het perfecte rondje rijden, jezelf altijd verbeteren. Het circuit is de plek waar ze zich krachtig voelt. En dan vooral het moment waarop ze als eerste over de finish komt. Zodra ze het circuit opstapt denkt ze maar één ding: “Nu ga ik iedereen pakken.”
Ze leeft haar droomleven, maar dat succes kwam niet vanzelf. Haar hele jeugd bracht ze door op de kartbaan, ook als haar vriendinnen naar een kinderfeestje gingen. Ze ging als tiener niet mee uit om te drinken. Wedstrijden gingen altijd voor. Ook door het vroegtijdig stoppen met school heeft ze dingen gemist. Toch heeft het haar ook heel veel opgeleverd. Ervaringen die haar leeftijdsgenoten niet hadden. “Ik ben enorm zelfstandig geworden. Ik was altijd op mezelf aangewezen.” Spijt van haar keuzes heeft ze nooit gehad. “Ik zou het allemaal zo weer doen”, blikt ze terug.
RACEN IN EEN MANNENWERELD
De autosport was en is nog steeds een mannenwereld. “Ik weet niet anders. Ik vind het gelukkig altijd hartstikke gezellig tussen de mannen.” Dat ze zich daardoor toch meer moest bewijzen dan haar mannelijke concurrenten merkte Beitske al jong. Iets te vaak hoorde ze dat de autosport niets voor meisjes was. “Soms wilde ik ze het tegendeel bewijzen, soms dacht ik: ‘Laat maar lekker lullen.’” Jongens die haar expres van de baan rijden of onderschatten. Hierdoor leerde ze al vroeg dat ze niet met zich moet laten sollen. “Ik reed ze dan gewoon zelf een keertje vaker van de baan af.”
“Ik heb alles alleen gefixt. Daar ben ik enorm trots op.”
Ze lacht erbij. Het is geen stoerdoenerij, maar een feit. Respect moet je afdwingen. Toch blijft ze het bijzonder vinden dat ze zich, puur omdat ze een vrouw is, vaker moet bewijzen. En alhoewel Beitske ondertussen automatisch het respect verdient van iedereen die ze tegenkomt op het circuit krijgt ze online nog wel eens te maken met vooroordelen. Een crash in de W-Series, waarin alleen vrouwelijke coureurs racen, leverde een stroom aan commentaar op. Vijf meiden klapten door olie op de baan op elkaar. “En dat lag natuurlijk niet aan de olie. Wél aan onze rijkunsten. Ik weet nu wel dat mensen die dat typen vaak gewoon jaloers zijn.”
DE KLAPPEN DIE NIEMAND ZIET
Ondanks al het succes kende Beitske haar carrière ook zware momenten. In 2013 verloor ze haar Red Bull Junior-contract door een slecht jaar. “Dat is een teleurstelling, maar je moet toch weer de moed vinden om door te gaan.” Eind 2022 ging de W-Series waarin ze racete failliet en liep ze 2,5 ton aan prijzengeld mis. “Dat is een grote financiële klap”, zegt ze eerlijk. “Maar wat er in het verleden is gebeurd, kan ik niet veranderen. Vergeten en opnieuw beginnen. Dat is mijn enige optie.” Ook het herstellen na blessures hoort bij die zware momenten. Ze reed in haar carrière drie zware crashes. In 2012 brak ze haar rug. De breuk werd in eerste instantie niet gezien. Ze reed de volgende dag gewoon een nieuwe race en won. “Adrenaline is de beste pijnkiller die er is”, zegt ze. “Pas een uur na de race kon ik niet meer lopen.” Later brak ze nog een keer haar duim, waarvan het herstel zwaarder was dan haar gebroken rug.
DE DRUK VAN BINNENUIT
De druk die Beitske voelt om keer op keer te presteren, legt ze zichzelf op. “Ik weet dat ik het kan. Ik moet het alleen op dat bewuste moment wél doen.” En om dat te bereiken vertrouwt ze op haar goede voorbereiding. Ze volgt voor de start geen vast ritueel, geen mantra, geen woorden die ze tegen zichzelf zegt. “Ik zet mijn helm op, ga zitten en rijden.” Eenmaal aan het racen vertrouwt ze op haar intuïtie. “Natuurlijk race ik met een bepaalde strategie, maar bijna altijd verandert dat en dan moet ik durven terugvallen op mijn intuïtie en gevoel.”
ONDERNEMER ZONDER VANGNET
Racen is duur. Extreem duur. Om te kunnen blijven racen benadert Beitske actief bedrijven, bedenkt ze samenwerkingen en zoekt ze sponsoren die bij haar passen. “Ik doe alles zelf. Het is bijna een fulltime baan.” Ondertussen ziet ze anderen met meer budget vaker rijden. “Het liefst rijd ik ook elke week. Maar het is gewoon te duur.”
En dus focust ze zich nu alleen op wedstrijden, traint ze veel in de sportschool en racet ze op haar simulator. “Ik wil fit zijn voor elke nieuwe kans die eraan komt.” Want racen is fysiek extreem zwaar. Iets wat veel mensen onderschatten. “Ze denken: je zit in een auto, je geeft gas en that’s it”, lacht Beitske. Niks is minder waar. Formule 1- auto’s hebben bijvoorbeeld geen stuurbekrachtiging. Dat maakt sturen enorm zwaar. Door de vele G-krachten die je ervaart tijdens het racen is een sterke rug en nek van levensbelang.
“Een backup-plan had ik niet. Ik wilde racen.”
Ook het remmen op zulke hoge snelheden vereist een grote controle en krachtinspanning. Doordat er ook nog eens geen airconditioning in de auto’s zit loopt de temperatuur in de cockpit soms wel op tot 60 graden. “Met alle bescherming die je aanhebt is dat dus echt bloedheet. Gelukkig kan ik goed tegen warmte. Ik voel me soms een halve Zuid-Afrikaan”, lacht ze. En dan mag je in die bloedhitte ook nog eens nooit je concentratie verliezen. Want ondanks de fysieke uitdagingen blijft het mentale deel nog altijd het zwaarste. Je moet enorm lang gefocust blijven. Het gaat niet alleen om snelheid. Ook om controle, precisie en focus. “In de perfecte ronde telt alles. Elke millimeter. Elke seconde.” Dat ze niet zoveel kan racen als ze zelf wil frustreert soms, maar maakt Beitske ook trotser dan ooit. “Ik ben zelf gekomen waar ik nu ben. Ik ben niet geboren in een gouden wieg. Ik heb het zelf gefikst.”
DE TOEKOMST
Wat ze over tien jaar doet? Dat is duidelijk: “Nog steeds over de hele wereld racen.” Beitske wil internationaal blijven rijden op het hoogste niveau. De GT3, Formule E en de EuroNASCAR heeft ze al gereden, maar ze is er nog lang niet klaar mee. Beitske is niet alleen die megasnelle compromisloze coureur op het circuit. Ze is een ondernemer. Een doorzetter. Een rolmodel voor jonge meiden die dromen van een carrière tussen de auto’s. Ze is het meisje dat altijd sneller wilde zijn dan de rest. En die nu aan andere jonge meisjes laat zien dat zij net zoals haar kunnen worden.
