Steffen Johannes de Vries (46) is onder zijn artiestennaam Steff da Campo actief als producer en dj. Zelf beschrijft hij zijn sound als: zijn eigen sound! Ook is hij trotse papa van twee dochters.
Hi lezers van dit fantastische blad genaamd FAMKE.
DJ STEFF DA CAMPO is weer gevraagd om een column te schrijven. Niet alleen vanwege mijn creatieve, out-of-the-box ADHD-brein en schrijftalent, maar ook om het evenwicht tussen vrouwelijk schoon en mannelijke energie in dit blad een beetje op peil te houden. Veel masculiener dan dit zal het niet worden, anders had het blad waarschijnlijk JONKJE geheten. Maar goed, tegenwoordig moet je met dat soort grappen ook weer uitkijken dat je niemand voor het hoofd stoot. Misschien komt er ooit nog wel een editie genaamd
NON-BINAIRKE?
Ach ja, genoeg genderpolitiek. Iedereen moet vooral zelf weten hoe hij, zij of hen genoemd wil worden. En dat is meteen een mooi bruggetje naar mijn eigen identiteit: die van een rasechte DJ. Want eerlijk gezegd weet ík tegenwoordig soms ook niet meer precies wie ik ben.
Toen ik opgroeide in de jaren ’90 had ik die struggles niet. Ik werd wakker, sprong op de fiets en trok het hele land door op zoek naar de vetste vinylplaten in elke platenzaak die ik kon vinden. Ik was resident DJ, draaide de nieuwste tracks, en voelde me volledig in mijn element. Mensen kwamen speciaal voor de muziek, om te dansen in de club. Mijn taak was simpel: een sfeer neerzetten. Dat magische moment waarop de hele vloer losging op een plaat die jij net had ontdekt. Dát was het. Als ik in de platenzaak naar iets luisterde, voelde ik soms al: dit wordt een hit.
Dat was het leven. Ik was DJ, punt.
Nu is dat wel anders. Met internet, social media, videoclips, influencen, model zijn, produceren van muziek en al die randzaken met TikTok, Insta, Spotify, X weet ik soms niet meer wie ik ben. Ben ik nu een DJ, een contentmaker, een videoproducer, een marketeer of misschien zelfs een columnist? Ik klaag niet hoor, maar het vak is wel wat… uitgebreider geworden.
Vroeger kon je er nog een baan naast hebben en was DJ zijn een hobby. Tegenwoordig is het een fulltime job, zeker met dit ADHD-hoofd dat overuren draait. Soms zie ik door de bomen het bos niet meer. Writer’s blocken ontstaan omdat je niet weet waar je moet beginnen. En met social media is er geen eindpunt: elke dag zijn er nieuwe trends, nieuwe platforms, nieuwe manieren om jezelf opnieuw uit te vinden. Ik wil niet klinken als die vader die zegt: “Vroeger was alles beter.” Want dat is niet zo. Alles is gewoon anders. Mijn dochter zal over twintig jaar vast precies hetzelfde zeggen over haar tijd.
Laatst sprak ik een vrouwelijke DJ. Ze vertelde dat ze denkt vaak geboekt te worden vanwege haar uiterlijk in plaats van haar muziek. Dat is ook een struggle. Hebben vrouwelijke DJ’s een voordeel? Die discussie wil ik best aangaan. Mijn moeder zei ooit (sorry mem): “Nou, ik deed m’n tietjes even uit m’n decolleté en de korting was binnen.”
Dat talent hebben wij mannen niet. Als wij een foto posten met onze bierbuik op het strand, mogen we blij zijn met twee likes. Zij krijgt er 2500 op een bikini-foto. Dus ja, er is verschil. Absoluut. Toch vind ik het mooi dat er steeds meer vrouwen in deze DJ-wereld stappen. Niet vanwege de foto’s, maar vanwege hun sound, hun gevoel, hun energie. Ze brengen iets nieuws. En dat is goed.
Ik merk dat ik weer van de hak op de tak ga, maar hé — dat hoort een beetje bij me. Laten we het erop houden dat het “oude” DJ-vak nog steeds bestaat, maar dat er tegenwoordig veel meer bij komt kijken. En dat is oké.
Laten we accepteren dat we soms even niet precies weten wie of wat we zijn. Zolang we doen waar we goed in zijn en trouw blijven aan onszelf en eindigen met de woorden van één van mijn vrouwelijke bestie:
YOU DO YOU
