Actrice en zangeres Bertrie Wierenga (36) galoppeert haar eigen koers: “Ik hoop mensen te inspireren hun hart te volgen”.
Vorige week ging ik met mijn dochter een paar boodschappen doen en raakte aan de praat met een onbekende. Een lief en leuk gesprek dat eindigde met de woorden: ‘En supergoed dat je even thuis bent, een echte moeder.’
Ik moest even nadenken over wat er nou precies gezegd werd en vooral over de intentie erachter. Die voelde warm, liefdevol en oprecht. Maar tegelijkertijd bedacht ik me dat dit in deze tijd eigenlijk ‘not done’ is om te zeggen. Ik vroeg me oprecht af of ik het ermee eens was. Vind ik ook dat moeders thuis horen te zijn bij hun kinderen? En als je dat niet bent, ben je dan geen ‘echte’ moeder?
Toen ik thuiskwam, ging ik achter de laptop zitten en typte in: ‘Betekenis feminisme’. Die koppeling had ik onderweg naar huis al gemaakt, en dat feit alleen al intrigeerde me. Ik weet natuurlijk wat feminisme inhoudt, maar ik was benieuwd naar de precieze omschrijving. Google zegt: Feminisme is een maatschappelijke en politieke beweging die streeft naar sociale, economische en politieke gelijkheid tussen alle genders.
Dat woord gelijkheid bleef hangen. Het is eigenlijk best bijzonder dat we bij gelijkheid vaak ook denken aan hetzelfde zijn. Terwijl de vanzelfsprekendheid die er zou moeten zijn rondom gelijke rechten, niet betekent dat we ook op dezelfde manier in elkaar zitten.
Ik besefte dat we als vrouwen misschien ongemerkt zijn meegegaan in de strijd om ook als ‘man’ behandeld te willen worden. Maar we zijn geen mannen. We zijn vrouwen. Ik ben dus niet tegen feminisme, absoluut niet, maar wél tegen de mannelijke norm waarop veel van die gelijkheid nog steeds gebaseerd is. De zogenoemde gelijke rechten zijn vaak afgeleid van wat voor mannen werkt, niet van wat voor mensen werkt.
Dus ja, wij gaan gewoon werken terwijl we menstrueren, want: we willen toch gelijke rechten? Maar volgens mij gaat het daar niet om. Het gaat om krijgen waar je recht op hebt, op basis van wie je bént, niet op basis van wie je probeert te lijken. Echte gelijkheid zou juist rekening moeten houden met onze verschillen. Dat niemand gelijk is, zou een vanzelfsprekende vorm van gelijkheid moeten zijn.
Persoonlijk voel ik me allesbehalve minderwaardig als ik thuis ben, verbind met mijn kind, borstvoeding geef zolang zij dat nodig heeft, en mijn man tijdelijk zorgt voor ‘onderdak en eten’. In deze tijd klinkt dat misschien ouderwets, maar ik vraag me af hoe ver we van onze natuur zijn afgedreven dat we dat ouderwets vinden. Dat we dankbaar moeten zijn dat we twee keer een kwartier mogen kolven onder werktijd, vind ik eerlijk gezegd eerder vrouw-onterend dan feministisch.
