Moeder, schrijver en een vrouw die weet hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Sanne de Haan schrijft voor FAMKE over liefde, verlies, moederschap en doorgaan wanneer je leven voorgoed is veranderd. Niet vanuit theorie, maar vanuit een werkelijkheid die geen enkele moeder zou willen meemaken.

Sanne is moeder van drie kinderen: dochters Linde en Veerle en zoon Jelte. Jelte was nog maar een peuter toen het gezin in januari 2023 te horen kreeg dat hij de metabole ziekte MLD had. Een ongeneeslijke ziekte. Jelte zou niet oud worden.

Vanaf dat moment veranderde alles.

Sanne stopte met haar advies- en coachpraktijk en koos ervoor volledig bij Jelte te zijn. Niet omdat ze zijn leven langer kon maken, maar omdat ze de tijd die er nog wél was zo mooi mogelijk wilde maken. Wandelen, croissantjes halen, samen lezen, knuffelen en iedere maand zijn ‘vermaanddag’ vieren. Kleine momenten die ineens van onschatbare waarde werden.

Na het overlijden van Jelte begon een nieuw hoofdstuk. Een hoofdstuk waar niemand je op kan voorbereiden. Want terwijl het verdriet allesoverheersend kan zijn, gaat het leven door. Sanne is een moeder die haar zoon iedere dag mist, maar tegelijkertijd moeder is van twee dochters die opgroeien, lachen, verdriet hebben en hun eigen herinneringen maken.

In haar columns neemt Sanne ons mee in dat leven ná Jelte. Zonder het verdriet mooier te maken dan het is. Ze schrijft over gemis en schuldgevoel, maar ook over haar gezin, liefde en het langzaam terugvinden van levenslust. Over opnieuw mogen lachen terwijl het verdriet er nog steeds is.

En misschien is dat wel de belangrijkste les die Jelte haar heeft nagelaten.

Je hoeft niet te wachten tot alles goed is om van het leven te mogen genieten. Want zoals Sanne schrijft: voor Jelte was er geen later. Later is nu.