DJ IN EEN WERELD DIE DE LAATSTE TIJD MOEILIJK DRAAIT

Welkom bij mijn column van Daddy ISSUE door yours truly: Steff da Campo. Vader van twee prachtige dochters, DJ, producer en in de weekenden een soort rock-’n-rollster. Overdag probeer ik het voorbeeld te zijn dat ik mijn kinderen gun, maar in de praktijk loop ik – net als iedereen – gewoon rond met mijn eigen daddy issues. Want geloof me: we hebben ze allemaal, in alle soorten en maten.

LA FRANCE EN DE BUBBEL

Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik in de zon, aan een zwembad, met een cocktail in mijn hand. Niet in een tropisch resort, maar bij mijn moeder in Zuid-Frankrijk. Ja, La douce France. Ver weg van oorlogen, crises of – zoals Gen Z het noemt – ‘bad vibes’. Hier is het leven simpel: croissantje, zonnetje, wijntje. Deze daddy is op vakantie.

Nou ja, soort van. Over twee dagen ga ik alweer terug naar Nederland voor een show. Want ja, ik ben natuurlijk tering belangrijk. Er moet brood op de plank (of beter gezegd: op de springplank), de hypotheek moet betaald worden en – laten we niet vergeten – heel veel belasting. En eerlijk: ik klaag daar eigenlijk niet eens over. We hebben het goed. Heel goed.

WERELD IN BRAND

Maar toch. Terwijl ik hier zit, veilig in mijn bubbel, zie ik op mijn scherm beelden voorbij komen die je maag laten draaien. Kinderen die lijden, onschuldige mensen die sterven. Het soort nieuws dat je even stil maakt. En dan ineens denk ik: waarom zou ik nog belasting betalen als er ook maar een euro naar iemand gaat die een kind vermoordt? Want ja, dat gebeurt nu gewoon. Voor onze neus. En we kijken, zuchten, scrollen verder. Misschien delen we een video op onze story met een vlammend onderschrift, in de hoop dat iemand het leest. En dan gaan we door met onze dag: nog een rondje zwembad, nog een cappuccino, nog even naar de gym voor die dad bod maintenance.

MACHTELOOS OF NIET?

Maar het knaagt. Want hoe kunnen we, als veel te verwende Westerlingen, deze non-humanitaire, geldbeluste dictators een keer écht aanpakken? Het is makkelijk om te roepen, veilig achter mijn veel te dure laptop in een land waar alles fantastisch geregeld is. Maar: soms voelt het allemaal zo machteloos.

Toch geloof ik dat verandering altijd begint bij jezelf. En jep, dat klinkt als een tegeltje dat je moeder op de wc heeft hangen, maar het is wel zo. Het begint met die welbekende spiegel. Want stel je even voor: het gebeurt bij jou. Je kinderen vragen niet meer of ze een ijsje mogen, maar wanneer jullie weer kunnen eten. Ze vragen niet of jullie naar het strand gaan, maar of jullie moeten vluchten. Of ze maken het niet eens mee, omdat het al te laat is.

BEGIN BIJ JEZELF

Dat idee alleen al maakt me misselijk. Misschien kan ik de wereld niet in mijn eentje veranderen. Maar ik kan wel beginnen met bewustwording. Met praten, schrijven, spelen, draaien, roepen. Met mijn platform gebruiken – hoe klein of groot ook – om te zeggen: dit is niet ok.. En misschien, heel misschien, kan dat iets in gang zetten. Want hoe clich. ook: als we allemaal een klein stukje doen, wordt het geheel groter. Net als een DJ-set: elke plaat op zich is leuk, maar samen bouw je iets dat impact heeft.

UIT HET HART

Dus ja, dit is misschien mijn eerste en laatste column. Maar het is wel eentje uit het hart. Free the kids. Free ons allemaal van die issues waar we zelf soms blind voor zijn. Free the famkes.