Sylvana IJsselmuiden (30) is presentatrice en actrice. Ze studeerde Artiest Drama aan D’Drive in Leeuwarden en begon haar tv-carrière bij SBS6.

Het is half vijf en het begint al te schemeren. Bah. Dat moment waarop je denkt: nee hè, nu al donker? Ik ben een zomermens. Ik leef op zon, lange dagen, blote voeten en avonden die ruiken naar vrijheid.

De zomer voelt licht, warm, vol leven. De winter… die voelt stil. Alsof alles even pauzeert, en jij mee moet vertragen.
Toch zit ik hier. Met een glas rode wijn in mijn hand, kaarsjes aan, terwijl buiten de regen zacht tikt tegen het raam. Ik mopper wat, maar diep vanbinnen weet ik: het heeft ook iets moois. De geur van kaneel, dekens op de bank, films die je anders nooit kijkt. Er zit warmte in kou, als je weet waar je moet zoeken. En terwijl de wereld buiten langzaam in het grijs verdwijnt, denk ik terug aan vroeger.

Toen alles nog vanzelf ging. Toen ik geloofde dat spinazie spierballen gaf, dat mijn vader de sterkste man van Nederland was, en dat Sinterklaas écht bestond. Als kind leef je in een wereld waar alles kan. Waar wolken draken zijn, de maan met je meeloopt en je moeder alles kan maken, van kapotte knieën tot gebroken harten. Liefde is vanzelfsprekend, en twijfel bestaat nog niet. Tot die dag. Je kijkt naar de schoenen van de goedheiligman en denkt: Hé… dat zijn de schoenen van mijn vader.

En dan weet je het. De magie is voorbij. Vanaf dat moment verandert alles. Je ziet de wereld zoals hij écht is. Een wereld waarin niet alles eerlijk is, waarin sommige mensen pijn doen zonder reden, en waarin je als meisje beter niet te laat naar huis loopt.
Het donker voelt anders.
Kouder.

En soms, als ik eerlijk ben, voel ik me dan weer even dat kleine meisje dat probeert te begrijpen waarom goedheid niet vanzelfsprekend is. Ik heb me daar vaak hard voor gemaakt, in de media. Over vrouwen. Over respect. Over veiligheid. Over hoe we bekeken, behandeld, beoordeeld worden. En ja, dat leverde haat op. Maar ook hoop. Berichtjes van vrouwen die zeiden: “Dank je. Jij zegt wat ik niet durf.” En precies daarom blijf ik het doen.

Omdat ik geloof dat we iets kunnen veranderen, al is het maar een beetje. Want als wij niet voor elkaar opkomen, doet niemand het. Toch, ondanks alles, blijf ik geloven.
In liefde.
In zachtheid.

In iets dat groter is dan angst of duisternis. In de kracht van een blik, een arm om je heen, een onverwachte glimlach. Liefde is soms niet meer dan dat, kleine daden die groot voelen. Een kort berichtje. Een hand die blijft. Of gewoon iemand die zegt: “Ik ben er.”

Misschien geloof ik niet meer in een man met een baard op een stoomboot, maar wel in het idee dat goedheid bestaat. Dat er cadeautjes zijn die je niet kunt inpakken: vertrouwen, warmte, aandacht. Soms is dat iemand die je laat lachen op een dag dat alles zwaar voelt. Of iemand die de stilte naast je durft uit te zitten. Dat soort momenten, dáár zit de magie nu verstopt.

Want liefde is als Sinterklaas. Je weet dat het misschien niet écht is, maar zonder dat geloof, zonder dat sprankje hoop, verliest alles zijn glans.

We hebben dat kinderlijke geloof nodig. Dat kleine stemmetje dat fluistert: “Het komt goed.” Zelfs al weet je dat het niet altijd zo is. Juist dat geloof houdt iets zachts in je hart levend. Iets dat je herinnert aan wie je ooit was, een kind dat durfde te hopen, te dromen, te geloven.

Misschien is volwassen worden niet ophouden met geloven, maar geloven om te leren wat het waard is om in te geloven.

Liefs,

Syl