Aan nuchter hangt een bepaalde lompheid. Alsof niets je de pis lauw maakt en je alles als een stoïcijnse pilaar aan je voorbij laat gaan. Ook een vorm van ongeïnteresseerdheid in alles wat er om je heen gebeurt.

Maar het is ook een stoer woord. Het laat lijken alsof je te allen tijde bij jezelf blijft en je voeten stevig geworteld hebt in de grond. Je blijft bij je eigen ondervindingen en staat voor wat je vindt. Laat maar lullen.

Wat er interessant aan is, is dat het woord weinig ruimte lijkt te hebben voor zachtheid. Voor twijfel. Voor je wankel voelen. Gevoelig zijn. Dingen intens beleven. Je afvragen of het wel klopt wat je vindt of zegt.

Het pure menselijke stukje, zeg maar. Dat wordt al snel gelabeld als labiel of zweverig. Oftewel: niet stevig in je schoenen staan. De zogenaamde tegenhanger zweverig, en dus spiritueel, is in de loop der jaren een soort gekkiewoord geworden. Iemand die niet met zijn benen op de grond lijkt te staan en “in de lucht” naar de waarheid lijkt te zoeken. Of overal een reden achter denkt te zien.

Eigenlijk – en dan generaliseer ik even – vindt men dat deze types dingen zien die er niet zijn. Waar is het bewijs dan? Iets waar men volgens mij nogal naarstig naar op zoek is: de waarheid. En vooral het bewijs daarvan.

Ik vind er dus niets zo enorm op elkaar lijken als nuchter en spiritueel. En wel hierom. In een nuchtere toestand heb je je kop open, maar blijf je bij jezelf en je eigen waarheid. Je laat je niet gek maken door externe factoren. In de breedste zin van het woord. In een spirituele toestand zet je eigenlijk ook je kop open, met hetzelfde doel: bij je eigen waarheid blijven en je niet gek laten maken.

“Je niet laten meeslepen door de razendsnelle, hypegevoelige en drukke wereld om je heen.”

De waarheid vind je namelijk niet buiten jezelf. En het bewijs daarvan ook niet. Nuchter ben je zogenaamd als je met beide benen op de grond staat. Maar is dat niet precies wat spiritualiteit inhoudt?

Nuchter ben je zogenaamd als je met beide benen op de grond staat. Maar is dat niet precies wat spiritualiteit inhoudt? Verbonden zijn met de aarde. Dicht bij jezelf en je eigen waarheid blijven. Je niet zo snel gek laten maken, maar vertrouwen hebben in de loop der dingen. Beseffen dat je een mens bent en moet dealen met dat wat op je pad komt.

Mediteren om in alle rust verbonden te blijven met jezelf. Je niet laten meeslepen door de razendsnelle, hypegevoelige en drukke wereld om je heen. Je eigen hart volgen en niet meegaan in de waarheid van de meerderheid, maar die van jezelf vinden. Mooie doelen stellen en daarvoor gaan.

Een beetje verder denken dan je neus lang is. Niet denken dat je moet voldoen aan een bepaald plaatje. Accepteren dat je een mens bent en te maken hebt met alles wat daarbij hoort. Inclusief twijfel en emoties.

Is dat niet allemaal ontzettend nuchter – en dus tegelijkertijd ook heel spiritueel? Het is wat mij betreft één van de grootste misvattingen die ik om mij heen hoor. Omdat zo’n label meteen een stempel drukt op een bepaalde zienswijze. En dat is een enorme beperking. Zowel voor je luisteraar als voor jezelf.

Yoga. Biologisch eten. Mediteren. Wandelen in de natuur. Ademhalingssessies.

Voor velen klinkt het enorm zweverig, maar meer down to earth ga je het eigenlijk niet vinden. De verbondenheid tussen lichaam, geest en ziel is zo nuchter als wat. Die zogenaamde tegenstelling tussen deze twee werelden mag wat mij betreft dus van de kaart. Misschien brengt dat ons zelfs weer een beetje dichter bij elkaar.

Wat denk jij? Ben jij ook een beetje een Spirnucht?